woensdag 12 april 2017

Ik mis je .... elke dag meer!

Wie kent het programma: "Ik mis je" van de EO? Vroeger heette dit programma "Een bakkie troost". Daarin spreken Arjan Lock en Hella van der Wijst op begraafplaatsen door heel Nederland met mensen die te maken hebben gehad met het verlies van een dierbare. Dat kan zijn over het verlies van een partner, vader of moeder, opa of oma, maar ook van een kind. Het zijn vaak indringende gesprekken over het leven en hoe troost weer glans aan je leven kan geven. Verdriet om iemand die is overleden, komt niet op afgesproken tijden. Het zijn steeds golfbewegingen. Soms kabbelt het wat voort en is het rustig, maar dan ineens zijn er weer hoge golven, die alles op scherp zetten. Het overvalt me soms zelf ook. Dan zie je iemand fietsen met mooi blond krullend haar en die net zo parmantig op de fiets zit als...... Fleur!!!!! Alles om je heen komt dan tot stilstand. Je denkt even, ja dat is haar, je knippert weer met je ogen en dan ben je weer in de realiteit. Je krijgt een brok in je keel, je kunt je tranen niet bedwingen. Waar moet je heen met je verdriet? Of je loopt een winkel binnen en ineens draaien ze het liedje dat werd gespeeld tijdens de afscheidsdienst van Fleur. Je krijgt een klap in je gezicht. Je wilt eigenlijk schreeuwend de winkel verlaten en hebt helemaal geen zin meer om verder te winkelen. Het kan je zo uit het veld slaan. Wat is het dan fijn dat je je af en toe kunt terugtrekken om tijd met je Vader door te brengen. Om Hem in alles te betrekken en om bij Hem je verdriet neer te leggen. Hij wil niet dat we verdriet hebben en wil een troost voor ons zijn, maar daarin wil Hij wel gekend worden. Hij kan mij zoveel rust geven. Die rust heeft iedereen nodig in dit gehaaste klimaat. Ik merk het ook aan mezelf. Soms heb je bijna geen tijd meer om een praatje met iemand te maken, terwijl tijd en aandacht voor je medemens eigenlijk
het meest belangrijke is wat we anderen kunnen geven. Marco en ik hebben onlangs meegedaan aan het programma: "Ik mis je" van de EO. De uitzending is op Eerste Paasdag op NPO2 om 08:55 uur te zien. We hebben de uitzending nog niet mogen zien, dus voor ons blijft het ook spannend. De reden dat we hier aan mee hebben gewerkt, is niet dat we graag op tv willen komen, maar we willen graag de liefde van God laten zien. Dat Hij er is wanneer je leven op de kop staat. Ook willen we de herinnering van Fleur graag levendig houden, want dat heeft ze verdiend. We hopen dat mensen hierdoor getroost mogen worden en dat ze weten, dat wanneer de golven overslaan, er een Schepper is, die graag in verbinding wil staan. We vonden het leven van Fleur hier tekort op aarde, maar weten ons getroost dat ze bij haar Vader in de hemel is en dat we haar terug gaan zien.

donderdag 16 maart 2017

Het grafmonument

Op 1 juli 2015 werd de grafsteen van Fleur geplaatst. Ik had onze vrienden gevraagd om die dag aanwezig te zijn. We hadden al even een preview gehad bij het natuursteenbedrijf (Cuperus) in Meppel. Ik was in maart bezig gegaan met het ontwerp van de steen. Ik wist dat het iets met bloemen moest worden en dat er iets van roze in zou moeten worden verwerkt. Verder zat ik erg over de tekst na te denken en in mijzelf
te mijmeren. Dat was ook in de nacht toen Fleur was overleden. Fleur was 's ochtend om 04:50 uur overleden en toen we rond 07:00 uur thuis waren vanuit Groningen, had ik de tekst van de kaart van Fleur al klaar! Wat apart is dat toch. Je bent er dan zo intensief mee bezig en dan krijg je in een keer "the spirit" of bedoel ik nu gewoon inspiratie😉 ? Ik wilde niet echt een Bijbeltekst gebruiken, niet omdat we daar niet in geloven, maar omdat dit niet echt bij Fleur zou passen. We hebben gekozen voor de tekst: "Zoek door Mij de verbinding". Fleur was een meisje dat verbinding legde, zij was sociaal-emotioneel niet echt sterk (daar hadden wij al de nodige trainingen e.d. voor gevolgd), maar wanneer ze de mensen op haar hand kreeg, dan wondt ze deze om haar vinger en hielden ze van haar. Niet iedereen snapte haar manier van handelen en haar denkwijze. Daardoor werd ze niet altijd begrepen. Ze was geen standaard kind en enorm grappig en ze had een heerlijk onbevangen uitstraling. Fleur was puur en ook dat wilde ik graag in het ontwerp van haar grafmonument meenemen. Ik wilde dus graag kleur, iets van bloemen, maar ook eenvoud en puurheid (dus niet met veel poespas). Ik had het ontwerp in een paar uur klaar. Gert Jan was direct enthousiast en
zei; "Ja mam, dat is Fleur!". Marco moest eerst wel aan de kleur wennen, maar na een tijd vond hij het toch heel mooi. 's Avonds had ik het ontwerp naar de natuursteenbedrijf verstuurd en 's ochtends hing ik al aan de lijn. Ik had er namelijk 's nachts over gedroomd. Mensen liepen in deze droom niets vermoedend over de begraafplaats en keken in het rond. Bij het zien van de enorm heftige kleuren, bleven ze geschokt staan...... Toen ik 's ochtends wakker werd, had ik toch mijn twijfels en belde zodra het kon naar het bedrijf in Meppel. Daar was de dame, die het glas zou vervaardigen net aanwezig en ze waren het er samen over eens, dat het prachtig was. "Waar twijfel je nog over?", werd er gezegd. Dit is toch jullie dochter en zoals jullie haar willen herinneren? Ja, dat klopt, zei ik. Nou, dan zou ik niet langer twijfelen. Ik had helemaal niets met begraafplaatsen, maar gaandeweg is dit toch gaan veranderen. Ik mag nu heel graag naar de begraafplaats gaan. Ik weet dat ze daar niet meer is, maar weet ook dat er veel mensen haar daar nog bezoeken en iets liefs neerleggen! Ik kom er tot rust en mag daar graag even bezig wezen en ik heb daar soms de mooiste gesprekken van hart tot hart. Ook maak ik het liefst mooie bloemstukken of andere creaties. Ik denk dat dit hoort bij mijn verwerkingsproces. Het geeft een gevoel, dat ik toch nog iets voor haar kan betekenen en hoop dat ze uit de hemel mee kan kijken!! Ze mag weten dat we haar missen en dat ze nog heel dichtbij ons is.

vrijdag 10 februari 2017

De kracht van een mooi lied

Ik zing tijdelijk in een projectkoor met heel veel enthousiastelingen. Martin Brand (zanger, theatermaker) organiseert dit samen met Henk Doest (toetsenist) her en der in het land, genaamd Praise United. Martin en Henk zijn zo muzikaal, daar staan we elke repetitieavond weer versteld van. We hebben nu vier repetitieavonden gehad. We komen bijeen om elkaar te ontmoeten, te delen en natuurlijk te zingen. Doordat ik samen met Marco veel tijd besteed aan de kerk, had ik mezelf voorgenomen om deze keer over te slaan. Maar het begon in het begin van het jaar weer te kriebelen en ik dacht, nee Inge, hier krijg je energie van, dus je gaat dit ook doen! Ik ben zo blij dat ik dit jaar weer mee mag zingen. Ik merk zelf dat ik daar heel blij van word. We zingen prachtige swingende nummers, maar ook hele simpele oudere liederen, waarbij je erg aan je gevoel komt (met alle gevolgen van dien). We zingen Black Gospels tot Opwekkingsliederen, via Psalmen (op een nieuwe wijze) naar Hillsongs. Eigenlijk laat God elke repetitie-avond wel iets gebeuren. We worden soms diep geraakt door de tekst van een mooi lied of door de prachtige melodielijn. Ook getuigen koorleden van wat er in hun leven speelt en hoe
Jezus ze in deze periode heeft gedragen. Het zijn zulke mooie waardevolle avonden. Zoals jullie weten is de maand januari voor ons heel beladen en wat is er dan mooier om dingen te mogen ervaren van Zijn liefde in ons. Ik nodig jullie van harte uit om een avond mee te maken. Meestal kun je niet op je stoel blijven zitten en zing je zelf uit volle borst mee. De avonden beginnen allemaal om 19:30 uur en zijn op zaterdag 18 februari in Emmen (de Goede Herderkerk), vrijdag 3 maart in Assen (GKV het Lichtpunt) en vrijdag 10 maart in Hoogeveen (de Vredehorst). Kaartjes kun je bestellen op www.praiseunited.nl en ze kosten maar € 5,=. Door te zingen getuig ik van Zijn goedheid. Wanneer je van Jezus houdt, ben je niet gevrijwaard van zorgen in je leven, maar je weet wel dat je hiermee naar je Vader mag gaan, die jou in Zijn liefdevolle armen sluit. Dat geeft zo'n veilig gevoel. Zie ik jou op één van deze avonden? Dan mag je Zijn liefde zelf ervaren! Hopelijk tot dan!

maandag 23 januari 2017

Een puur kind danste door het leven

In maart van 2015 werden wij benaderd door Ed van Tellingen, journalist van het Dagblad van het Noorden. Hij belde Marco op zijn mobiele nummer, die hij via Google had gevonden. Marco zat op zijn werk en naast zijn werk heeft hij verschillende vrijwilligersfuncties. Gek genoeg wist hij, toen Ed hem belde, direct dat het wat met Fleur te maken zou hebben. Ed vroeg hem om een rubriek in het Dagblad van het Noorden te vullen met als titel: "Tijd van Leven". Marco gaf aan dat hij het eerst graag aan ons (Gert Jan en mij) wilde voorleggen. We kenden deze rubriek niet echt en ik vond het wel heel apart dat hij ons benaderde. Ed gaf aan dat hij speurde naar bijzondere overlijdensadvertenties en dat hij dan probeerde de nabestaanden te achterhalen om te vragen of ze mee zouden willen werken. Hij wil middels deze rubriek graag het verhaal achter de overledene vertellen aan breed publiek. We hebben er eerst lang over nagedacht. Wat halen we ons op de hals? Past dit wel bij ons? Ed gaf aan dat hij eerst met ons zou praten en mochten we besluiten om het alsnog niet te willen, dat het dan geen enkel probleem zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. In maart (2015) kwam Ed bij ons. Na een leuk en emotioneel gesprek heeft hij ons na een aantal weken een concept van het artikel toegestuurd. We waren blij verrast met zijn prachtige artikel. Zo mooi, zo emotioneel, zo inspirerend, zo Fleur! Sommige dingen komen op je pad en achteraf weet je dan dat het zo had moeten zijn. Zo was het ook met de ontmoeting met Ed. We vonden het zo knap dat hij precies ons verhaal kon omzetten en de vinger op de zere plek kon leggen. Voor wie deze versie nog niet heeft gelezen sluit ik deze als nog bij. We moeten verder en Fleur heeft de oversteek naar de hemel al gemaakt. We hopen, wanneer de tijd daar rijp voor is, dat we haar daar straks weer zien. Dat we daar in vrede mogen leven en nog dichter bij Gods nabijheid mogen zijn. Een mooi vooruitzicht! Aan ons de bijzondere taak om dit aan zoveel mogelijk mensen te mogen vertellen. Ondanks ons verdriet zijn wij dankbaar. Dankbaar dat het na Fleurs dood niet eindigt! Daar houden we ons aan vast! 

dinsdag 3 januari 2017

Gedicht voor Fleur - It is not the end

Fleur zou (vandaag) op 3 januari 2017 haar 17e verjaardag vieren! Op deze dag gedenken wij als familie haar geboortedag. Het is bijna 2 jaar geleden dat we Fleur hebben moeten laten gaan. We kunnen het nog steeds niet voorstellen.... Het gemis is zo immens groot, dat is voor een buitenstaander bijna niet voor te stellen is. Gelukkig komt Fleur in onze herinneringen elke dag wel even voorbij. Is het niet door een fotootje op de schouw, dan is het wel door een muzieknummer op de radio of door een grappig uitspraak door één van ons. Door deze herinneringen met elkaar te delen, blijft Fleur altijd met ons verbonden. Deze verbondenheid ervaren we ook heel erg van de mensen die om ons heen staan. Heel vaak worden we verrast met een kaartje, een allerschattigst bloemstukje op haar graf, een kaarsje met haar fotootje bij velen van onze vrienden thuis. Dat doet ons goed. Fleur was een kind dat verbinding legde. Dit liefdeskoord vanuit de hemel proberen we strak vast te houden. Soms laten we het touw een beetje vieren, maar we laten deze verbinding nooit meer los. Op haar graf prijkt de tekst: "Zoek door Mij de verbinding". Hierbij doelen wij op de relatie met onze Schepper (verticaal), maar ook de verbinding van God, die door ons heen werkt met Zijn liefde (horizontaal). We proberen Zijn liefde ook naar anderen uit te stralen. Als liefhebbende moeder heb ik nog een gedichtje gemaakt voor onze Fleur met als titel; "It is not the end". Dit is niet het einde. We zullen elkaar straks in de hemel weer zien. Een betere plek kunnen wij ons niet wensen. 


vrijdag 16 december 2016

Een licht in andermans leven

In 2014 had de Hervormde gemeente uit Zuidwolde voor de jeugd een diaconale reis naar Tanzania gepland. Onze jeugd ging daar aan de slag om een kindertehuis gedeeltelijk op te bouwen. Eind november 2014 hadden wij in onze kerk een geweldig concert voor het Tanzaniaproject georganiseerd, zodat ze de opbrengst mee konden nemen naar Tanzania. De zaal was uitverkocht. De kerk zat bomvol en samen met velen hadden wij een hele swingende avond beleefd. Voordat het Chosen Gospel Choir op kwam hadden wij de zaal
al opgewarmd door met de Tanzaniagangers een Afrikaanse dans op te voeren. Eerst deed de Tanzaniagroep de dans voor en later werd het publiek verzocht om hier ook aan mee te doen. Hilariteit alom natuurlijk. Ik zelf heb vooraf veel contact gehad met Laura Mukrab (dame rechts op de foto) van het koor om het hele programma voor te bereiden. Laura doet de PR en boekingen van het koor. We hadden direct een klik en toen ik haar op 15 november 2014 in het echt ontmoette, had ze iets engelachtigs.... Ze had zoveel uitstraling en was zo liefdevol. Ook Fleur had die avond een taak. Zij mocht samen met nog anderen de kaartjes van de gasten innemen. Vooraf had het koor in onze kerk gerepeteerd en gingen ze daarna gezamenlijk eten. We hadden gezorgd voor soep en allerlei lekkere dingen, zodat het koor zich ook echt thuis zou voelen. Fleur vond dit bijster interessant. Fleur was altijd al heel erg ondernemend en nieuwsgierig aangelegd. Ze ging stiekem poolshoogte nemen bij het koor, wat eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling was. Maar ja, dat was Fleur. Toen ik na het verkeersongeluk van Fleur mijn verhaal deelde met Laura, kon ze mij ook vertellen dat ze nu ook wel wist, wie onze dochter was. Ze vertelde ons dat Fleur frivool bij het koor binnen was gelopen en de boel eens goed had opgenomen. Ze deed net of het de normaalste zaak van de wereld was en toen ze alles had gadegeslagen, maakte ze zich weer uit de voeten. De koorleden keken elkaar eens aan en moesten er ook wel om lachen... Gewoon op de manier waarop ze zich zo heerlijk sprankelend voortbewoog. Fleur mocht graag in de belangstelling staan en ze had wel iets innemendst. Onze jongerenwerker, Thomas Abbes, verwoordde dat zo mooi in Fleurs afscheidsdienst. Fleur kende niet iedereen van het dorp, maar eigenlijk kende het hele dorp Fleur! Rond kerst vorig jaar ontvingen wij geheel onverwachts een uitnodiging van het Chosen Gospel Choir om in Gouda naar één van hun kerstconcert te komen.
We vonden dat zo'n geweldig lief gebaar! Dat zijn zulke mooie momenten, momenten die je niet verwacht en die zo'n impact hebben. We hebben een heel gaaf concert gehad en toen het koor, "Don't cry" begon te zingen, hield ik het niet meer droog. Ik kon bijna niet meer stoppen met huilen, terwijl het lied juist aangeeft om niet meer te huilen. Jezus is voor onze zonde gestorven en hierdoor zijn wij voor eeuwig behouden. We mogen Zijn geliefde kinderen zijn, die straks deel uit mogen maken van Zijn Koninkrijk in de hemel. We mogen Zijn liefde reeds uitstralen hierop aarde. Dat is een mooie maar ook pittige taak. We doen uiteraard ons best hiervoor, maar gaan ook vaak genoeg de fout in. We wensen iedereen die het moeilijk heeft (die rouwen, ziek of alleen zijn) heel veel liefde toe en hopen dat juist die mensen, ondanks het lijden, ook weer lichtpuntjes mogen zien. Wanneer je dichtbij God leeft, ben je ook niet meer zo alleen. Hij wil ons verdriet, ziekte en zorgen dragen. Geef vandaag je hart aan Hem, dan wordt je vanzelf een licht in andermans leven. 

vrijdag 9 december 2016

Een groot contrast

Naast Bert van Veen uit Veeningen is Joop Gottmers uit Rotterdam één van mijn
geloofshelden. Voor wie hem nog niet kent, je kunt hem opzoeken op zijn website: www.stichtingdegoedeaarde.nl of op Youtube, daar kun je allerlei filmpjes van hem zien. Ongeveer 2 maanden na het overlijden van Fleur kwam hij op een ochtend bij ons in de kerk om zijn verhaal te vertellen. Joop is kickbokser en geeft her en der in het land boks-clinics en is spreker. Hij heeft een crimineel drugsverleden. Zijn leven
ontaardde vroeger in een uitzichtloze keten van geweld, drugs, heel veel geld maar daarbij ook heel veel ellende. Dit vertelde hij op een ochtend in maart 2015 in een van onze erediensten. We waren onder de indruk van zijn verhaal, van zijn imposante voorkomen, van zijn humoristische manier van vertellen, maar ook van zijn liefde voor God. We hingen aan zijn lippen. Natuurlijk ook omdat het zo'n verhaal is, dat zover van ons dorpse leven in Drenthe af staat. Hij heeft zoveel ellende meegemaakt en is in zijn meest donkerste nacht overvallen door God. Op zijn website schrijft hij: "Ik was getraind om in mij zelf te geloven. Ik geloof nu dat, als God niet in had gegrepen, ik nu al jaren dood was geweest". Ik weet nog wel dat hij die ochtend in onze kerk vertelde over zijn dochtertje Melanie. Melanie werd geboren in een nest waar drugsgebruik de normaalste zaak van de wereld was. Ze wilden het allerbeste voor hun kleine meid, maar de drugs hield toch de overhand, ondanks dat ze dat opzij wilden schuiven. Melanie had een ernstige hartafwijking en daardoor raakte ze steeds meer achterop. Ze balanceerde op een gegeven moment op het randje van de dood, maar wonder boven wonder mocht ze toch blijven leven. Joop vertelde over zijn criminele praktijken, over de constante angst dat er een afrekening zou komen uit de onderwereld en over zijn vereenzaming. Ik weet ook nog dat Joop na de dienst klaar stond om mensen te woord te staan. Marco en ik liepen na de dienst naar Joop toe en we gaven hem ons kaartje van Fleur (een bedankkaartje) en ik verontschuldigde mij dat ik zo moest huilen. Zijn verhaal vond ik niet alleen super indrukwekkend, maar wat mij het meest pakte was, dat Joop zijn kleine meisje mocht behouden en dat wij onze Fleur moesten laten gaan. Ik kon dat eigenlijk
niet volgen. Het contrast was te groot. Niet dat ik Joop zijn geluk niet gunde, maar het
is zo lastig om dit te relativeren. En die contrasten kom je gaande weg in je leven
steeds opnieuw tegen. 
Ouderen die graag het leven los willen laten en jongeren die te vroeg verongelukken of kampen met een dodelijke ziekte en nog zo graag willen vasthouden aan het leven. Het is zo tegenstrijdig en een te groot contrast. Gelukkig hoef ik hier zelf geen verklaring voor te geven. God heeft voor ons allen een plan. De één leeft kort, de ander lang. Het mooie is, hoe teleurgesteld we ook kunnen zijn in ons leven, we mogen ons verdriet kenbaar maken bij God en Hem vertrouwen op Zijn plan met ons leven. Hij geeft ons kracht om er weer bovenop te komen of met ons mee te gaan en ons te dragen op ons levenspad.