vrijdag 1 september 2017

Met de rug tegen de muur

Vannacht kon ik niet slapen. De laatste weken is er zoveel gebeurd. Zoveel waar je je zorgen over maakt en wat heel je levensverwachtingen totaal over de kop heeft gegooid. Wanneer je zo geconfronteerd wordt met leven en dood en je met de rug tegen de muur wordt gedrukt, dan pas leer je dat je moet leven in totale overgave. Je raakt helemaal afhankelijk (van God en de medische wereld) terwijl dat wel het laatste is wat je echt wilt. In ieder geval nog niet op onze leeftijd. Toch valt bij mij (ons) steeds het woord "dankbaar". Ik hoor jou denken...... hoezo dankbaar? Na alles wat er de laatste tijd met ons is gebeurd? Maar toch voel ik mij zo. Ik vind het woord eigenlijk ook precies goed gekozen. Wanneer je je dankbaar voelt, dan moet ik denken aan iets positiefs, aan een glimlach, een glimlach op iemands of op mijn gezicht. Maar het heeft ook iets van nederigheid. Ik denk dan aan gevouwen handen en aan afhankelijkheid. Nederigheid, afhankelijkheid, dat zijn woorden die we vandaag de dag liever niet horen en waar we liever niet mee worden geassocieerd. Als je het woord dankbaar opzoekt krijg je verschillende definities. 1) Erkentelijk 2) Gevoelig 3) Tot dank geneigd 4) Voldoening gevende 5) Vruchtbaar. De hele maatschappij is op het "ik" gericht en we willen dat het "ons" goed gaat. Daar hoort nederigheid, afhankelijkheid of dienstbaarheid niet bij. Toch is dat waar ik mijzelf de laatste tijd steeds meer van doordrongen raak. Wij vinden onszelf zo ontzettend belangrijk en willen overal in gekend worden. Hoe goed we zijn (voor de ander) en wat we tot nu toe in ons leven hebben bereikt (carrière). Waar we hebben gestudeerd en dat het niet zomaar iets is. Maar we zijn verleerd dat het daar niet om draait in het leven. Voor ons was niets meer vanzelfsprekend. Dat moet je je echt eens voorstellen. Wanneer er voor Marco geen donor beschikbaar zou zijn, dan was er
voor ons geen hoop, geen toekomst meer samen. Dan kom je tot het besef dat we het ook echt niet meer zelf zouden kunnen. Je bent overgeleverd aan God en aan de medische wereld. Met de rug tegen de muur. Iets wat je niet wilt en wat niet in je woordenboek te vinden is. Je moet hierin echt keuzes maken. Waar ga je voor? Gooi je alles over boord en ga je het zelf proberen of ga je op je knieën en geef je je aan God over. Wij zijn voor het laatste gegaan en hebben daar geen spijt van. Marco heeft afgelopen vrijdag de stamcellen mogen ontvangen van de donor. We leven nog steeds in een onzekere tijd, maar voelen ons letterlijk gedragen door Hem. Er zijn wel wat bijwerkingen, maar het gaat tot nu toe echt zo goed met Marco, dat we daar echt de hand van God in zien en zo ontzettend dankbaar zijn. Hij is het, die Marco sterkt en op de been houdt en met hem mee gaat. Wat is dat een zegen!!!!! We hebben echt ervaren dat wanneer er geen uitkomst (toekomst meer is), Hij ons een weg baant. Iets wat voor onszelf onmogelijk is, is mogelijk bij Hem! Het blijft nog een spannende tijd, maar we hebben er vertrouwen in.





zaterdag 29 juli 2017

We worden er stil van......

Eind van deze week zou Marco weer voor een langere periode naar het UMCG gaan. Dit maal voor de stamceltransplantatie. We hebben eerst voorlichting gehad en ook stonden er meerdere onderzoeken gepland. Een dag voor de opname kregen we een telefoontje dat er was geschoven in de planning in verband met de beschikbaarheid van de donor..... Wat????????? Dit betekent dus dat er op dit moment een donor voor Marco is gevonden!!!!! Wat een goed nieuws!!!!! We worden er stil van. Er is dus iemand op deze aarde, die voor een onbekend persoon zijn stamcellen beschikbaar stelt. Het kan zijn dat hij onder zeil moet (beenmergpuncties) of door middel van het geven van bloed met toevoeging van groeifactoren (hemaferese). Deze laatste methode is steeds meer gebruikelijk en heeft ook minder bijwerkingen. Maar wat is het bijzonder dat iemand dat voor Marco en voor ons gezin wil doen. Wanneer je namelijk dit ondergaat, kun je daar niet alleen iemands leven mee redden, maar redt je ook het gezin dat daar achter staat!! We zijn op dit moment zo ontzettend dankbaar en weten niet goed wat we hier mee moeten. We zijn eerst stil en danken God voor dit wonder. We weten dat ook veel mensen uit onze gemeente hiervoor hebben gebeden en we zijn hen daar zeer dankbaar voor. Aan de andere kant willen we het wel van de daken schreeuwen! Het begin van herstel is nu voorhanden, maar we weten ook dat er nog veel obstakels genomen moeten worden en dat het toch een hobbelige weg gaat worden. Ik moet steeds aan Psalm 23 denken. "Al gaat mij weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij". In de oude vertaling staat "Al ging ik door een dal vol schaduw van de dood, ....." De oosterse uitdrukking "hij is onder de schaduw van de dood" betekent dat iemand in levensgevaar is. Bij Marco is dit ook het geval. Wanneer er geen hulp wordt geboden, kan het verkeerd aflopen. God heeft ons ook niet gezegd dat het in ons leven voor de wind zou gaan. In dit
leven kan jou alles overkomen. Het kan heel goed met je gaan, maar vroeg of laat krijg je toch een keer te maken met een tegenslag. Het is de kunst om er dan mee leren om te gaan en dat is soms niet makkelijk. Genoemde Psalm leert ons dat onvermijdelijke momenten van verlies, eenzaamheid, ziekte, ontmoediging of vervolging op ons pad kunnen komen. God belooft ons dat Hij met ons mee wandelt en dat je, wanneer je je hiervoor openstelt, jouw relatie tot Hem verandert. Het is de tijd dat je God en jezelf leert kennen als nooit te voren. Geen makkelijke tijd, maar hierdoor besef je wel steeds meer wat er echt belangrijk is in het leven. Wanneer je met Hem gaat, dan zal Hij er ook zijn! 

vrijdag 7 juli 2017

Concreet iets voor een ander kunnen betekenen

Wat leven we nu weer in een hectische periode. Stond je leven al vreselijk op de kop na het overlijden van Fleur en dan komt er ook nog nieuws dat je man acute leukemie heeft. Fijn dat er zo veel mensen met ons meeleven en dat er zoveel mensen hele praktische dingen voor ons doen. Chauffeuren naar het UMCG en weer terug, ons elke dag een verse maaltijd brengen, kaartjes, bloemetjes, app-berichtjes, fb-berichtjes, brengen van vers fruit etc. Teveel eigenlijk om op te noemen. Op dit moment zit Marco aan het eind van zijn tweede kuur. Na een volgende beenmergpunctie horen we hoe het nu met hem gaat. Komt er nog een derde kuur? Of is hij nu zover dat hij over enkele weken klaar wordt gestoomd om een stamceltransplantatie te ondergaan? Is er een match voor hem gevonden? Allemaal nog vragen waarop wij geen antwoord weten. Wat we wel weten is dat er een tekort is aan donoren. Per jaar krijgen duizenden mensen in Nederland te horen dat ze een vorm van bloedkanker hebben. Deze ziekte kan genezen door middel van een stamceltransplantatie, maar het is nog steeds niet mogelijk om voor elke patiënt een passende stamceldonor te vinden. De kans dat je een donor binnen de familie vindt is maar 30 %. Er moet dus vaak gezocht worden naar niet-verwante donoren. In Nederland is hier een groot tekort aan. Daarom is het van levensbelang om te overwegen om stamceldonor te worden. In het onderstaande filmpje wordt het een en ander uitgelegd. 


Iedereen die aan de gezondheidscriteria voldoet, in Nederland woont en tussen de 18 en 50 jaar oud is, kan zich aanmelden als stamceldonor. Jongere donoren (tussen 18 en 35) laten betere transplantatieresultaten zien. Het is dus van belang dat je dit ook binnen jouw familie bespreekt! Dus wil je concreet wat betekenen voor een ander? Meld je dan vandaag nog aan door op deze link te klikken: https://www.matchis.nl/word-stamceldonor/ Er zal voor Marco ook nog een passende donor gevonden moeten worden en dit blijft reuze spannend. We bidden hiervoor en leggen het in Zijn hand. We hopen dat veel mensen dit in ieder geval in overweging willen nemen en hier stappen in willen zetten. Ik heb mij zojuist zelf aangemeld. Ben jij de volgende?



vrijdag 9 juni 2017

Dankbaar zijn ondanks je verdriet

De laatste dagen worden we steeds weer met de neus op de feiten gedrukt. Voor het overlijden van Fleur leefden wij een onbezorgd leventje. We voelden ons eigenlijk echte zondagskinderen (letterlijk betekent dit dat je op een zondag geboren bent en figuurlijk betekent dit dat je je een geluksvogel bent of iemand die veel geluk heeft in het leven). Na deze gebeurtenis weten we dat het leven niet meer zo vanzelfsprekend is. Ons leventje werd voor de tweede keer opgeschrikt door iets onheilspellendst. Op dit moment gaat het na de eerste chemokuur van Marco heel goed met hem. Zijn lichaam pakt heel veel functies weer op, maar een tweede kuur is onvermijdelijk. We weten in deze tweede kuur heel veel meer. We weten op dit moment nog niet wat ons boven het hoofd hangt en dat is een heel onbeschrijfelijk en naar gevoel. We hebben besloten om niet in angst te leven want dat brengt je niets verder. Wel hebben we besloten om in volle overgave voor God te gaan. Hij wil ons sterken en in deze moeilijke periode met ons mee gaan. Verder zijn wij zo gezegend door de mensen die om ons heen staan. Zij delen in deze periode zo veel liefde aan ons uit. Het kan zijn door een simpel kaartje met een liefdevolle tekst of door het brengen van een bakje aardbeien of een doosje eieren. Het zijn soms kleine gebaren, maar dat doet ons zo goed. Mensen van onze kerk vroegen ons massaal: "Wat kunnen wij voor jullie doen in praktische zin?" In de periode van het overlijden van Fleur werd er af en toe eens een ovenschotel gebracht. In die tijd heb je totaal geen zin in eten en gaat al je energie naar het verdriet. Je eetlust is gewoon weg. Wanneer je de ovenschotel dan toch hebt opgewarmd en begint te eten, weet je dat het eigenlijk wel heel goed voor je is. Het risico van het verwaarlozen van je eigen lichaam in zo'n
hectische periode zit er dan ook eigenlijk wel in. Daarom heb ik een aantal mensen gevraagd om een keer iets om de deur te brengen, wat resulteerde in een waslijst van mensen die elke dag voor ons koken in de komende periode. We voelen ons daardoor zoooooo dankbaar!!! Dankbaar dat God deze mensen op ons pad heeft gezet en dat wij daar deel van mogen uitmaken. Ondanks ons verdriet, je dan toch zo gedragen mogen voelen. Daar spreekt zoveel vertrouwen uit. Vertrouwen van en aan de liefde van de mensen om ons heen, maar ook zeker naar God toe!

zaterdag 20 mei 2017

Beproeving - hoeveel kun je als mens dragen?

We worden als gezin op de proef gesteld. Vorige week hebben wij vreselijk nieuws gehad met betrekking tot de gezondheid van Marco. Hij kwam uit Noorwegen voor zijn werk en zag er zo vermoeid uit, dat ik het niet vertrouwde. Hij had al 2 kuren gehad, omdat hij eerst een huidinfectie had en later nog steeds koorts door wat ontstekingen. Alles was, dachten wij, te wijten aan onze verbouwing thuis. Zoals velen weten heeft Marco een pittige baan en doen we veel vrijwilligers werk. Niet alleen bij de kerk, maar ook is Marco betrokken bij de zakenclub van Zuidwolde. Dus we zitten niet stil, zeg maar. Daarnaast waren we begonnen met een flinke verbouwing thuis. Tijdelijk hadden we een ander onderkomen en konden we in onze vrije uurtjes thuis opruimen e.d. Uiteraard hadden wij de verbouwing e.d. wel uitbesteed, maar we deden zelf ook veel. Ik zag ook wel dat Marco steeds vermoeider raakte, maar we gooiden dit beiden op de verbouwing. Vorige week donderdag vertrouwde de plaatsvervanger van onze huisarts het niet en werden we door gestuurd naar Hoogeveen. Na een dik uur wachten, kregen we vreselijk nieuws te
horen. Alles wees er op dat Marco acute leukemie heeft. Wat?????????? Dat kan toch helemaal niet? We zijn altijd gezond, proberen zo goed mogelijk te leven..... Wat een drama. 's Avonds zaten we al in het UMCG te Groningen en hij heeft nu al een week chemo gehad. Hoeveel kun je als mens dragen? Om mij heen werd al gezegd. Inge, hoe kun je nog in een God geloven? Ja, een begrijpelijke vraag. Alleen zo zie ik het helemaal niet. Ik ben er van overtuigd, dat Onze God een liefdevolle Vader is. We zijn in deze gebroken wereld niet gevrijwaard van ellende. Kijk maar eens om je heen. Hoe verder we van God verwijderd zijn, hoe meer ellende er komt. Er komen stormen in je leven. De één krijgt veel, de ander weinig. Beproevingen komen, maar in deze woelige tijden is er maar één ding belangrijk! Om op Hem te blijven vertrouwen. Wanneer wij Zijn liefde niet kenden, dan hielden wij ons ook niet staande. We hebben het volste vertrouwen op Hem en geven nooit, maar dan ook nooit op!

woensdag 12 april 2017

Ik mis je .... elke dag meer!

Wie kent het programma: "Ik mis je" van de EO? Vroeger heette dit programma "Een bakkie troost". Daarin spreken Arjan Lock en Hella van der Wijst op begraafplaatsen door heel Nederland met mensen die te maken hebben gehad met het verlies van een dierbare. Dat kan zijn over het verlies van een partner, vader of moeder, opa of oma, maar ook van een kind. Het zijn vaak indringende gesprekken over het leven en hoe troost weer glans aan je leven kan geven. Verdriet om iemand die is overleden, komt niet op afgesproken tijden. Het zijn steeds golfbewegingen. Soms kabbelt het wat voort en is het rustig, maar dan ineens zijn er weer hoge golven, die alles op scherp zetten. Het overvalt me soms zelf ook. Dan zie je iemand fietsen met mooi blond krullend haar en die net zo parmantig op de fiets zit als...... Fleur!!!!! Alles om je heen komt dan tot stilstand. Je denkt even, ja dat is haar, je knippert weer met je ogen en dan ben je weer in de realiteit. Je krijgt een brok in je keel, je kunt je tranen niet bedwingen. Waar moet je heen met je verdriet? Of je loopt een winkel binnen en ineens draaien ze het liedje dat werd gespeeld tijdens de afscheidsdienst van Fleur. Je krijgt een klap in je gezicht. Je wilt eigenlijk schreeuwend de winkel verlaten en hebt helemaal geen zin meer om verder te winkelen. Het kan je zo uit het veld slaan. Wat is het dan fijn dat je je af en toe kunt terugtrekken om tijd met je Vader door te brengen. Om Hem in alles te betrekken en om bij Hem je verdriet neer te leggen. Hij wil niet dat we verdriet hebben en wil een troost voor ons zijn, maar daarin wil Hij wel gekend worden. Hij kan mij zoveel rust geven. Die rust heeft iedereen nodig in dit gehaaste klimaat. Ik merk het ook aan mezelf. Soms heb je bijna geen tijd meer om een praatje met iemand te maken, terwijl tijd en aandacht voor je medemens eigenlijk
het meest belangrijke is wat we anderen kunnen geven. Marco en ik hebben onlangs meegedaan aan het programma: "Ik mis je" van de EO. De uitzending is op Eerste Paasdag op NPO2 om 08:55 uur te zien. We hebben de uitzending nog niet mogen zien, dus voor ons blijft het ook spannend. De reden dat we hier aan mee hebben gewerkt, is niet dat we graag op tv willen komen, maar we willen graag de liefde van God laten zien. Dat Hij er is wanneer je leven op de kop staat. Ook willen we de herinnering van Fleur graag levendig houden, want dat heeft ze verdiend. We hopen dat mensen hierdoor getroost mogen worden en dat ze weten, dat wanneer de golven overslaan, er een Schepper is, die graag in verbinding wil staan. We vonden het leven van Fleur hier tekort op aarde, maar weten ons getroost dat ze bij haar Vader in de hemel is en dat we haar terug gaan zien.

donderdag 16 maart 2017

Het grafmonument

Op 1 juli 2015 werd de grafsteen van Fleur geplaatst. Ik had onze vrienden gevraagd om die dag aanwezig te zijn. We hadden al even een preview gehad bij het natuursteenbedrijf (Cuperus) in Meppel. Ik was in maart bezig gegaan met het ontwerp van de steen. Ik wist dat het iets met bloemen moest worden en dat er iets van roze in zou moeten worden verwerkt. Verder zat ik erg over de tekst na te denken en in mijzelf
te mijmeren. Dat was ook in de nacht toen Fleur was overleden. Fleur was 's ochtend om 04:50 uur overleden en toen we rond 07:00 uur thuis waren vanuit Groningen, had ik de tekst van de kaart van Fleur al klaar! Wat apart is dat toch. Je bent er dan zo intensief mee bezig en dan krijg je in een keer "the spirit" of bedoel ik nu gewoon inspiratie😉 ? Ik wilde niet echt een Bijbeltekst gebruiken, niet omdat we daar niet in geloven, maar omdat dit niet echt bij Fleur zou passen. We hebben gekozen voor de tekst: "Zoek door Mij de verbinding". Fleur was een meisje dat verbinding legde, zij was sociaal-emotioneel niet echt sterk (daar hadden wij al de nodige trainingen e.d. voor gevolgd), maar wanneer ze de mensen op haar hand kreeg, dan wondt ze deze om haar vinger en hielden ze van haar. Niet iedereen snapte haar manier van handelen en haar denkwijze. Daardoor werd ze niet altijd begrepen. Ze was geen standaard kind en enorm grappig en ze had een heerlijk onbevangen uitstraling. Fleur was puur en ook dat wilde ik graag in het ontwerp van haar grafmonument meenemen. Ik wilde dus graag kleur, iets van bloemen, maar ook eenvoud en puurheid (dus niet met veel poespas). Ik had het ontwerp in een paar uur klaar. Gert Jan was direct enthousiast en
zei; "Ja mam, dat is Fleur!". Marco moest eerst wel aan de kleur wennen, maar na een tijd vond hij het toch heel mooi. 's Avonds had ik het ontwerp naar de natuursteenbedrijf verstuurd en 's ochtends hing ik al aan de lijn. Ik had er namelijk 's nachts over gedroomd. Mensen liepen in deze droom niets vermoedend over de begraafplaats en keken in het rond. Bij het zien van de enorm heftige kleuren, bleven ze geschokt staan...... Toen ik 's ochtends wakker werd, had ik toch mijn twijfels en belde zodra het kon naar het bedrijf in Meppel. Daar was de dame, die het glas zou vervaardigen net aanwezig en ze waren het er samen over eens, dat het prachtig was. "Waar twijfel je nog over?", werd er gezegd. Dit is toch jullie dochter en zoals jullie haar willen herinneren? Ja, dat klopt, zei ik. Nou, dan zou ik niet langer twijfelen. Ik had helemaal niets met begraafplaatsen, maar gaandeweg is dit toch gaan veranderen. Ik mag nu heel graag naar de begraafplaats gaan. Ik weet dat ze daar niet meer is, maar weet ook dat er veel mensen haar daar nog bezoeken en iets liefs neerleggen! Ik kom er tot rust en mag daar graag even bezig wezen en ik heb daar soms de mooiste gesprekken van hart tot hart. Ook maak ik het liefst mooie bloemstukken of andere creaties. Ik denk dat dit hoort bij mijn verwerkingsproces. Het geeft een gevoel, dat ik toch nog iets voor haar kan betekenen en hoop dat ze uit de hemel mee kan kijken!! Ze mag weten dat we haar missen en dat ze nog heel dichtbij ons is.